نویسندگان وبلاگ فاطمه مصطفوي

آرشیو وبلاگ اردیبهشت ۸٩
بهمن ۸۸
اسفند ۸٦
بهمن ۸٦
دی ۸٦
آذر ۸٦
آبان ۸٦
تیر ۸٦
خرداد ۸٦
اردیبهشت ۸٦
فروردین ۸٦
اسفند ۸٥
بهمن ۸٥

لینک دوستان
سايت متخصصان ايرانی
شبخوان
ماری
عارف
هورا
مريم
حرف و حديثهای دو مهندس
زرنديها
وبلاگ فارسی
پرشين وبلاگ
قالب هاي وبلاگ
جامعه مجازی
ماكرومديا ایکس
آمار وبلاگ
خروجی وبلاگ

لوگوی دوستان

اخبار ایران

ده سال پیش توی همین روز، من در خیالات و اوهام، خودم رو توی یه دانشگاه بزرگ می دیدم و شاگرد درسخون کلاس و حالا...

اون خیالات به واقعیت بدل شدن. من از یک دانشگاه بزرگ فارغ التحصیل شدم و حاصل سالها تحصیل شده یک خانم مهندسی که با اعتماد به نفس کامل، بخش کنترل کیفی یک کارخونه کوچک رو اداره می کنه. اما نمی دونه چی میخواد. تنهاست و تنهایی زجرش میده.

هدفای بزرگ و همت کم و خستگی مشخصه­های دیگه­ی اون دخترن. توی شهری زندگی می کنه که حتی یه دل به یادش نمی تپه. از دوستاش دوره و دلتنگی اونا هم شده براش قوز بالا قوز.

هر وقت به پارک میره و محل بازی بچه ها رو می بینه. میره به دوران دبستان و پارک نزدیک خونه که کنار ریل قطار بود. دخترک ظاهرا در حال تاب خوردن بود. اما در واقع غرق رویاها بود. با خودش فکر می کرد میشه روزی منم سوار این قطار بشم، دوست داشت داخل اونو ببینه. تصور اینکه روزی این رویاش بدل به واقعیت بشه براش سخت بود.

8 سال بعد او به مدت 7 سال مسافر دائم این قطار بود. یادش نمی ره که اولین بار، قطار براش طعم تلخ و سوزناکی داشت. طعم گس غربت و دوری از خانواده و شهر دوست داشتنی­اش. دخترکی که حتی یه روز دوری از خونه و خانواده اشکش رو درمی­آورد، حالا کیلومترها از اونا دور بود و حداقل تا یک ماه دیگه نمی­تونس ببیندشون. توی قطار تمام تلاشش رو کرد که جلوی باباش اشکاش در نیاد. از دو هفته پیش که فهمید باید بره تهران، مدام اشک می­ریخت. به چهره اعضای خانواده و فامیل و خیابونای شهر که نگاه می­کرد گریه اش می­گرفت، با خودش می گفت یعنی من باید زندگی در جای دیگه و با آدمای دیگه رو تجربه کنم پس دلتنگی­هامو چه جوری درمون کنم.

فردا صبح باباش گذاشتش تو دانشگاه و خودش رفت. بعد از بازدید از دانشکده، سال بالایی­ها اومدن دنبالشون و همه رو بعد از عبور از یکی دو خیابون به خوابگاه بردن. خوابگاهشون همسایه دیوار به دیوار سفارت فلسطین بود. همه توی نمازخونه جمع شدن. او هم با دوتا از بچه­ها جداگونه هم­صحبت شد: مرضیه دانشجوی مهندسی پزشکی و سمیه دانشجوی مهندسی شیمی. جالب بود که سه تایی باهم افتادن توی یک اتاق.

حالا دیگه در حسرت روزی بود که حرکت قطار به اون هشدار نده که وقت رفتنه دوباره. باید دل بکنی از ریشه­هات و تا یکی دو ماه نبینیشون

الان در جایی نزدیک خانواده و شهر خودش زندگی می­کنه و قطار دوباره براش غریب شده. زندگی یعنی تکرار. خواستن و تکراری شدن و آرزوی روزهای گذشته را داشتن. یعنی دلتنگی من برای روزهای دانشگاه و دوستان. یعنی دلتنگ همون خوابگاهی بودن که بارها دلتنگی و غم غربت رو روی پشت بومش با اشکام فریاد زدم.

زندگی حدیث غریبیه، مگه نه؟!!!!!

احساس میکنم فصل سرد زندگی ام آغاز شده است، تنهایی دهشتناک، دوستانی که باید به ندیدنشون عادت کنم و شاید روزی فقط خاطره ای گذرا شوند و خدایی که بودنش برام غنیمته

تو به من خندیدی و نمی دانستی من به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدم   باغبان از پی من تند دوید سیب را دست تو دید غضب آلوده به من کرد نگاه   سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک و تو رفتی و هنوز، سالها هست که در گوش من آرام، آرام خش خش گام تو تکرار کنان، میدهد آزارم   و من اندیشه کنان غرق این پندارم که چرا، - خانه کوچک ما سیب نداشت .

که می داند زیر این نقابی که سکوت بر چهره ات حک کرده چه دریای مواجی جای دارد. امواجی که گاه تا مرز نیستی می کشاندت و  باز تو مانده ای و  نخواستن ها و تلاش نکردنها و ناپویایی ها!!!!

وای نخواستنهاست که دیوانه ات می کند!! رویاهایت را دریاب و گرنه با آنکه بودنش آرزویت بود فرسنگها فاصله داری!

به یاد داشته باش در همه حال که مرگ رویاها، یعنی نیستی، یعنی مرده متحرک پژمرده بودن، چه آنکه رویایی نداشته که در پی اش باشد هیچگاه بر مرگ خود واقف نخواهد شد! 

تا کی می خواهی دلتنگی و دل آشوبه های عجیب شبانه ات را با بی خیالی نادیده انگاری!!!!!! دلتنگیهایی که حجم انبوه آن از نارضایتی ات از خود و از وقت هدردادنها ناشی می شود و بخش کوچکی، که آن را دستاویزی برای تنبلی ات قرار دادی، از حس غریب و ناشناسی ناشی می شود که شاید بتوان به خدا و ماوراءالطبیعه ربطش داد، حس در خود نگنجیدن، انگار بخوای قالب تهی کنی و بعد ببینی که به جاهایی گیر کردی و رهایی از قالب برایت سخت و غیرممکن است.

خود را دریاب که خود درمان دردت را می دانی و تنبلی مانع تحقق آرمانهایت شده!! خود را دریاب!  

این روزها دلم عجیب هوای چادر کرده و گوشه ی صحن یک امامزاده!

جایی خالی از  آشنا

یه کنج غریب و خلوت و گرم! یک وسعت عظیم خالی از هر گونه تعلقات دنیایی! پس دلم کویر می خواد و خدا!

این روزها بیشتر از هر روزی می اندیشم که من گم شده ام نمی دانم کی و کجا و چرا! شاید حتی گمشده به دنیا آمده ام!

شاید این نتیجه سرمای زمستان و فضای افسرده خونه باشه! آخه این روزا همه یه جور دیگه ان! آذین، طوبی، سیما، صفیه که امتحان داره و من که هنوز به خدا می اندیشم به اینکه چگونه باشم ایده آل ترین حالت کدومه! در انسانی زیستن که شکی ندارم البته اگر اراده اش رو داشته باشم اما ظاهرم چی؟ بهتره عاقلانه زندگی کنم با عقلی که اسیر احساسات نیست با عقلی که برای همه چیز دلیل منطقی داره! یعنی میشه؟؟؟؟؟؟؟؟؟

همیشه نگاهی را باور کن که وقتی از آن دور شدی در انتظارت بماند!

آرش كمان گير از سياوش كسرايي

باز هم داستان چشمان خیس خواب آلوده تکرار شد

باز هم یک وجود ناقابل آگاهانه زیر دست و پا پهن شد

و هرکس به تناسب حال خود آن را لگدمال کرد

             و بعد

تمام آخهای یک روز جمع شدند و بالشتی را خیس کردند.

باز هم این وجود ناقابل فراموش کرد که هر روز به خود قول می دهد جمع و جور شود طوریکه هیچ کس جرات هو گفتن به آن را نیز نداشته باشد.

شاید در گذر از مرز خجالت به آنچه که روابط عمومی و گرمی رفتار می نامندش خود را فراموش کرد

شاید می اندیشد چنین رفتاری یعنی از خود گذشتن و به دیگران پیوستن و لازمه این پیوستن شاید خودشکستن باشد اما

دیگر نمی خواهد اینچنین بودن را

چیزی کم دارد چیزی کم دارد چیزی کم دارد

نمی داند چیست تلاش نمی کند تا بداند شاید حتی نخواهد که بداند

خدایا باز هم به تو متوسل می شود تا در ذهنش القا کنی آنچه را که باید باشد

اما در این صورت آیا خدایی تو و بندگی او زیر سوال نمی رود

چه اینکه بندگی یعنی تلاش برای رسیدن به آنچه که مطلوب تو و اوست و مهمتر از تو خود اوست!!!!!!!!!!! 

مدتهاست که می اندیشم خود را جایی جا گذاشتم. آری من خود را لابلای صفحات روزنامه اعلام قبولی لیسانس جا گذاشتم قبل از ورود به دانشگاه و ورود به تهران خود را گذاشتم و با همه نداشته هایم آمدم تا آن شوم که آرزویم بود. آری آن بهترین دانش ّآموز شهر که همه به هوش و پشتکار و علاقه اش به درس غبطه می خوردند به یکباره یکی از درس نخوان ترین های دانشگاه شد. وقت هدر دادن شد همه زندگی اش . همیشه می اندیشم چرا؟ من کسی بودم که در هنگام انتخاب رشته صرفا یادگیری برایم مهم بود حتی می گفتم به فرض اگر دانشگاه قبول نشم خودم با مطالعه معلوماتم رو افزایش می دهم مهم اینه که بدانم می دونم این نهایت ایده آلگراییه البته غلط چون دانسته ای که در معرض عمل قرار نگیره یقینا ناقص و زودگذره! اما پلیمر همه عشقم بود و من آن شدم که نباید! کسی که فقط درسها رو پاس می کرد اگر وقت برای خوندن نمی گذاشتم به این دلیل بود که درسی که خیلی براش وقت می گذاشتم ماندگاریش خیلی بیشتر از درس شب امتحانی نبود هر دو فراموش می شدند! اینها مهم نیست مهم اینه که وقت هدر دادن کار منه و من اینگونه نبودم باید خودم را پیدا کنم می دانم که می توانم اما نمی دانم چگونه بذر خواستن را در وجود خود پرورش دهم!